نگاهی به داخل مقر جدید و شیک جهانی فورد!

این اتفاق هر روز نمی‌افته که یک خودروساز بزرگ یک دفتر مرکزی جدید جهانی بسازه. برای فورد، این سازه‌ی شیشه‌ای عظیم جدید، در سایه‌ی خانه‌ی شیشه‌ای (Glass House) که تقریباً ۷۰ سال مرکز کسب‌وکار بود، تبدیل به ششمین دفتر مرکزی این خودروساز می‌شه.

جیم دوبلسکه (Jim Dobleske)، رئیس و مدیرعامل Ford Land، می‌گه دفتر مرکزی جدید جهانی، که برای متمایز کردن این بنای شیشه‌ای جدید از خانه‌ی شیشه‌ای که در نهایت تا پایان سال ۲۰۲۷ تخریب می‌شه، “هاب” (Hub) نامیده شده، یک پایگاه عظیم ۲.۱ میلیون فوت مربعیه که توی چهار طبقه پخش شده. این ساختمان بیش از دو برابر اندازه‌ی خانه‌ی شیشه‌ای هست و مرکز پردیس بزرگتر در دیربورن میشیگان رو تشکیل می‌ده که طی یک دهه تحت یک بازنگری عمده قرار گرفته. فورد توی دسامبر ۲۰۲۰ برای این دفتر مرکزی جدید توی سایت مرکز توسعه‌ی محصول سابق فورد، کلنگ زنی کرد.

همانطور که اشاره کردیم، این اولین دفتر مرکزی جهانی جدید فورد توی هفت دهه‌ست. دفاتر مرکزی قبلی به ترتیب زمانی عبارتند از: Mack Avenue، Piquette Avenue، Highland Park، ساختمان اداری Schaefer، خانه‌ی شیشه‌ای که در سال ۱۹۵۶ افتتاح شد، و حالا این ساختمان.

یک محیط کار عالی برای جذب کارمندان توی بحبوحه‌ی رقابت بین‌المللی برای استعدادها، مهم تلقی شد. با دستورالعمل‌های بازگشت به کار بعد از سال‌های همه‌گیری که کارمندان توی خونه کار می‌کردن، محیط‌های کار جذاب امروز حتی مهم‌تر هستن. مقامات می‌گن دفتر مرکزی جدید از نظر ارائه‌ی زمان و توانایی برای جابه‌جایی وسایل نقلیه و همکاری مردم، ۸۳ درصد کارآمدتر از خانه‌ی شیشه‌ای هست. دوبلسکه گفت: «این باعث می‌شه مردم به یک فضای بهتر برگردن تا کاری رو که انجام می‌دن، تسهیل کنه. این فضا ابزاریه برای انجام بهترین کار اون‌ها با همکاری همکارانشون.»

قدم زدن در داخل دفتر مرکزی جدید جهانی فورد

طبقه‌ی اول دو ورودی بزرگ داره، یکی برای کارمندان و یکی برای بازدیدکنندگان و مهمانان. آثار هنری توی همه جای ساختمان پخش شدن، و نور طبیعی زیادی از پنجره‌های بزرگ توی هر طبقه و نورگیرهای بزرگ توی بالا وجود داره. چیزی که فورد اون رو “فضای ورودی” می‌نامد وجود داره؛ جایی که کارمندان می‌تونن با همکاران، تأمین‌کنندگان و افراد دیگه ملاقات کنن، بدون اینکه نیاز باشه وارد بخش‌های امنیتی‌تر ساختمان بشن (چهار سطح امنیتی وجود داره). میزهای بلند، صندلی‌های بزرگ، پنجره‌های بزرگ، یک حیاط خلوت بیرونی و وای‌فای توی داخل و بیرون وجود داره. مبلمان توی بعضی جاها مد روز (haute couture) هست، و فرش‌های سفارشی وجود داره. صفحه‌های دیواری دارای نقشه‌های تعاملی دیجیتال هستن تا به پیدا کردن اتاق‌های کنفرانس خاص، کمد‌های رزرو شده و غیره کمک کنن. چون این صفحه‌ها دیجیتالی هستن، می‌شه اطلاعات بیشتری رو بهشون اضافه کرد.

در حالی که ساختمان ۳۴ آسانسور داره، بسیاری از پله‌های مرکزی و متصل، بالا و پایین رفتن از یک طبقه رو آسون می‌کنن. کل ایده همکاری هست، بنابراین همه‌چیز برای تقویت اون طراحی شده.

یک مرغ برای شام به خانه ببرید

طبقه‌ی دوم دارای تالار گالری هست، یک منطقه‌ی غذایی عظیم با حدود هشت آشپزخانه و تم غذایی، و فضای نشستن برای ۱۰۰۰ نفر. جوجه‌های کبابی در حال کباب شدن هستن – می‌تونید یک مرغ کامل رو با ۶ دلار برای یک شام راحت به خونه ببرید. همچنین بخش‌های غذای آسیایی و فروشندگان بیرونی مثل جیمی الیور (Jamie Oliver) و Zingerman’s Deli وجود داره.

طبقه‌ی سوم عمدتاً به اتاق‌های جلسات اختصاص داده شده، از جمله اتاق‌های امن پروژه‌های ویژه.

طبقه‌های دوم و چهارم استودیوهای طراحی دارن. شش منطقه‌ی طراحی یکسان وجود داره و امکاناتشون مشترکه. اولی برای کامیون‌ها و ون‌هاست؛ استودیوی Adventure برای شاسی‌بلندها و برانکو هست؛ Thrill برای خودروهای عملکردی. Elevate برای برند لینکلن هست. این یک تغییر از رویه‌ی گذشته هست که استودیوی لینکلن از بقیه‌ی فورد جدا بود؛ “کار کردن با هم” فلسفه‌ی مدرنه، از جمله همکاری بین برندها.

استودیوها دارای کف‌های تیره‌ای برای شبیه‌سازی آسفالت هستن و رمپ‌هایی وجود داره که خودروها رو برای دسترسی به حیاط‌ها به بیرون می‌برن. همچنین فروشگاه‌های ساخت، فلز، چوب و رنگ‌آمیزی هم وجود داره. توسعه‌دهندگان می‌تونن قاب یک نمونه‌ی اولیه رو بسازن که با فوم و بعد با خاک رس پر می‌شه، با استفاده از مدل‌سازهای خاک رس و تجهیزات فرزکاری. مدل‌ها روی میزهای بالابر غول‌پیکری که همچنین می‌چرخن، بالا کشیده می‌شن. یک میز ۱۶ فوتی برای چیدن چرم‌های بزرگ برای فضای داخلی ساخته شده. دیوارهای LED بزرگ با صفحه‌های غول‌پیکر برای بررسی طرح‌های CAD استفاده می‌شن.

فضولی ممنوع: این چیزها رازه

در حالی که اون پنجره‌های شیشه‌ای بزرگ وجود دارن، قرار دادن استودیوها توی طبقات بالاتر اون‌ها رو از چشم‌های کنجکاو پنهان می‌کنه و شیشه هم با الگویی از بیضی‌های کوچک ساخته شده که دید رو از بیرون مسدود می‌کنه، در حالی که اتاق رو از تابش آفتاب محافظت می‌کنه. یک نکته‌ی مخفی: توی الگوی لعاب شیشه، شماره‌های ثبت اختراع گنجانده شده.

یک سالن نمایش طراحی عظیم به فورد این امکان رو می‌ده که یک بازبینی کامل محصول رو توی یک فضای یکپارچه انجام بده، با ۱۰ صفحه‌ی گردون، یک صفحه‌ی نمایش LED شصت و چهار فوتی برای مقایسه‌ی خودروهای تمام اندازه‌ی دیجیتال، و یک حیاط خلوت متصل.

در حالی که فقط چهار طبقه وجود داره، پایه‌ی زیرین دفتر مرکزی می‌تونه هشت طبقه رو تحمل کنه. طبقات به خوبی پشتیبانی می‌شن – می‌تونید یک فورد F-250 رو تقریباً توی هر نقطه‌ای از ساختمان قرار بدید که برای دسترسی خودروهای بزرگ به استودیوهای طراحی و حیاط‌ها توی سطوح مختلف مقیاس‌بندی شده. یک آسانسور باری، مدل‌های آینده رو پنهان نگه می‌داره تا بتونن بدون استتار بین طبقات جابه‌جا بشن.

حیاط بزرگ دریاچه‌ها (Great Lakes Courtyard) یکی از شش حیاط محصور در تمام فصول هست. این حیاط ۳۰,۰۰۰ فوت مربع رو اشغال می‌کنه و از طبقات دوم و سوم پله‌بندی شده، و با درختان و یک ساحل صخره‌ای شبیه‌سازی شده، طراحی شده. این حیاط‌ها گرم و خنک می‌شن و برای همه‌ی کارمندان فورد باز هستن، نه فقط کسانی که توی دفتر مرکزی کار می‌کنن. آلاچیق‌هایی وجود داره که کمی شبیه چادر هستن، که اشاره‌ای به “چهار ولگرد” (Four Vagabonds): هنری فورد، توماس ادیسون، هاروی فایراستون و جان باروز هست که بین سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۴ به سفرهای کمپینگ تابستانی می‌رفتن.

جابه‌جایی کارمندان

فورد شروع به جابه‌جایی ۵۰۰ کارمند اولش توی یک سال پیش کرد و ۱۵۰۰ نفر دیگه رو توی ماه اکتبر اضافه کرد. این تعداد وقتی تا پایان سال ۲۰۲۷ همه چیز تموم بشه، به ۴,۵۰۰ تا ۵,۰۰۰ کارمند می‌رسه، که بیش از دو برابر تعداد کارمندان توی خانه‌ی شیشه‌ای هست.

فورد حدود ۱۰۰ ساختمان، که بیشترشون دفاتر کوچک تک طبقه توی جنوب شرقی میشیگان بودن، رو تعطیل کرده و کارمندان رو توی این یک ساختمان ادغام می‌کنه. علاوه بر تقریباً ۵,۰۰۰ نفری که توی دفتر مرکزی جهانی کار می‌کنن، ۱۴,۰۰۰ نفر دیگه هم توی محوطه‌ی بزرگتر دیربورن، که ۱۵ دقیقه پیاده‌روی فاصله داره، خواهند بود.

علاوه بر دفتر مرکزی جدید، فورد حدود ۹۵۰ میلیون دلار رو برای بازسازی ایستگاه مرکزی میشیگان، ایستگاه قطار متروکه‌ی دیترویت، هزینه کرده. ایستگاه دیترویت حالا یک پردیس فناوری با تمرکز گسترده‌تر بر جابجایی هست، در حالی که پردیس دیربورن، که به نام مرکز جهانی هنری فورد دوم نامگذاری می‌شه، میزبان مدیران ارشد هست و روی خودروهای فورد و لینکلن متمرکزه.

رقیب همسایه‌اش، جنرال موتورز، هم یک دفتر مرکزی جدید داره و داره کارمندان خودش رو از Renaissance Center توی مرکز شهر دیترویت به آسمان‌خراش جدید هادسون دیترویت که حدود یک مایل فاصله داره، منتقل می‌کنه. توی غیاب جنرال موتورز، ممکنه دو برج از RenCen تخریب بشن.

لینک منبع